Far away from all the sorrows...: Roadtrip

Następnym punktem docelowym naszej wycieczki było Cairns, położone 2850km od Darwin. Początkowo planowałyśmy podróż autostopem, ale po głębszej analizie stwierdziłyśmy, że ta odległość nie jest na nasze siły i udało nam się znaleźć metodę zastępczą, czyli rideshare. Na Internecie wyszukałyśmy ludzików, którzy oferowali podwóz w naszym kierunku. Mężczyźni, z którymi postanowiłyśmy spędzić kolejnych kilka nie byli typami turystów. Dwóch zblazowanych europejskich chłopaków spędziło wcześniejsze kilka tygodni bez mapy czy przewodnika jeżdżąc tu i tam, śpiąc w namiotach lub w samochodzie, szukając okazji do poderwania lachonów i spędzenia miłego czasu w Głównej Siedzibie, czyli największym namiocie z ich kolekcji. Nasze modele podróżowania nie były, delikatnie mówiąc, zbieżne. Ale jak się okazało, nie wolno oceniać produktu po opakowaniu, bo spędzone wspólnie chwile wspominam z rozrzewnieniem. Chłopcami łatwo się sterowało, oni więc prowadzili auto, a my zgnieżdżone we trójkę na tylnych siedzeniach wynajdowałyśmy kolejne punkty do zwiedzenia i popijałyśmy winko.

Po pierwsze primo jacuzzi. W okolicach Darwin znajduję się Park Narodowy Lichfield, słynący z wodospadów. Namawiałyśmy naszych współtowarzyszy podróży do spędzenia tam dwóch dni, twierdząc, że park ten oferuje atrakcje w postaci naturalnych jacuzzi. Reklama ta była troszeczkę podkoloryzowana, ale trzeba przyznać, że kąpiel w jeziorze, do którego wpada wodospad robi wrażenie. Teren ten jest stosunkowo mały i łatwo dostępny. Nie powinno więc dziwić, że turystów było tam co nie miara, a znalezienie miejsca na polu namiotowym (na którym spaliśmy oczywiście bez opłaty) graniczyło z cudem. Rozgościliśmy się więc w obozowisku samotnie podróżującego rowerzysty i przy ognisku i wielu zimnych piwach (nasz magiczny samochód był zaopatrzony w lodówkę turystyczną) spędziliśmy pierwszą noc bez dostępu do pryszniców. Podkreślam ten fakt, bo w dalszej części podróży prysznic był wydarzeniem na miarę spotkania z krokodylem. W sumie ciągle nie wiem co było większym przełomem.

Po drugie secundo – Kakdu, czyli kolejny park narodowy na północy, notabene wielkości Belgii. Musiałyśmy trochę pospieszać naszych współtowarzyszy, bo punktów widokowych było tam sporo, a czas uciekał. Niestety wielu atrakcji Kakadu nie widzieliśmy, szczególnie, że nie wszędzie mogliśmy dojechać samochodem z napędem na dwa koła. To jednak co zobaczyliśmy to nasze. A były tam i góry, i jeziora, i pola i lasy i wodospady i aborygeńska sztuka na skałach, ale najwięcej to było komarów. Nie jestem w stanie opisać stanu pogryzienia, a potem swędzenia, ale wierzcie mi, nigdy takiego czegoś nie przeżyłam. W sumie cieszę się, że tak w ogóle to przeżyłam, w sensie przetrwałam. Ale nawet człowieku nie wiesz jak jesteś twardy: gorąco w ciągu dnia, zimno i bezsennie w ciągu nocy, owadów dużo, pryszniców w cale, a mimo wszystko wdrapujesz się na kolejną skałę i podziwiasz, bo te widoki i ta nienaruszona przyroda wynagradzają wszystkie cierpienia. I tak jak ze sportem albo czekoladą (o to bardziej trafne) odkrywanie nowych miejsc uzależnia, i przestać jest trudno.